Je baby heeft gedronken, een boertje gelaten en een schone luier gekregen. Je hebt geknuffeld, gewiegd en eindeloos rondjes gelopen door de woonkamer. En toch huilt hij weer. 

Je hebt geen idee meer wat je baby van je nodig heeft of wat het is dat jullie samen nodig hebben. 

Je hebt alles al geprobeerd, maar niets lijkt te helpen. 

En ondertussen ben je op. Je nachten zijn gebroken, de dagen lopen in elkaar over. 

Je hoofd zit vol vragen:

Wat doe ik verkeerd? Is het reflux? Heeft hij last van krampjes? Ligt het aan de voeding? Heeft hij ergens pijn? Zit er iets in zijn lijf niet goed? Verwen ik hem als ik hem steeds oppak? Moet ik hem juist laten huilen?

Iedereen heeft er een mening over. Je moeder, je buurvrouw, het consultatiebureau, het internet. 

Je leest boeken en luistert podcasts van baby-experts, maar in plaats van rust geeft het je alleen maar meer twijfels.

Je voelt je machteloos en soms ook schuldig. Je had je de babytijd zo anders voorgesteld. Waar is die roze wolk waar iedereen het altijd over heeft? 

Het is niet dat je geen liefde voor je baby voelt. 

Juist omdat je zoveel van hem houdt en het zo goed wilt doen, is het extra zwaar om hem zo onrustig en verdrietig te zien.