...en vooral moeder van twee geweldige én compleet verschillende kinderen die mij elke dag laten zien dat er geen 'standaard' kind bestaat en dat elk kind iets anders nodig heeft.
Ik wist het allemaal precies en was heel goed voorbereid op de geboorte van mijn eigen kind, dacht ik.
Als kind speelde ik urenlang met mijn poppen. In bad doen, verschonen, naar bed brengen, wandelen met de poppenwagen. Ik was er heel lang zoet mee. Zelfs tot op een leeftijd dat mijn moeder achter haar oren krabte, of dit nog wel een 'normale' ontwikkeling was en ze hoopte dat deze poppenfase ook weer over zou gaan. Gelukkig, tot grote opluchting van mijn moeder, gebeurde dit en verruilde ik het spelen met poppen voor oppassen op mijn neefjes, nichtjes en buurtkinderen. Eigenlijk wist ik al van jongs af aan waar mijn hart lag: bij kinderen.
Het was daarom ook best gek dat het eerst wat zijroutes (lees: een creatieve opleiding, nog wat verschillende opleidingen uitproberen en een jaar werken) nodig had, voordat ik Pedagogiek ging studeren. Maar eenmaal daar, wist ik dat dit mijn pad was. Leren over en bezig zijn met de opvoeding en ontwikkeling van kinderen was het helemaal voor mij. Tijdens mijn studie werd mijn visie en beeld van hoe ik de opvoeding zag, steeds krachtiger. Ik wist het allemaal precies en was heel goed voorbereid op de geboorte van mijn eigen kind, dacht ik.
In 2017 werd ik voor het eerst moeder
En ineens bleek het echte leven zich weinig aan te trekken van studieboeken. Alles wat ik dacht en had geleerd tijdens mijn studie, leek niet te werken voor mijn kind. In dit jaar veranderde mijn hele leven: Ik ging van een jonge vrouw die vooral op gevoel leefde naar een bewuste moeder die elke keuze onder een vergrootglas legde. Ik moest ook wel, want mijn baby huilde de eerste maanden non-stop en we hadden geen idee waarom. We kwamen er na een paar maanden achter dat hij een koemelkallergie had en gevoelig was voor vanalles en nog wat. Niet alleen voor voeding, maar ook voor prikkels, veranderingen en de energie om hem heen. Stap voor stap leerde ik mijn kind kennen en kwam ik erachter wat het beste was voor hem. Niet als baby uit een boek, maar als mijn kind met een eigen natuur. Al vond ik dat ook nog steeds elke keer lastig, omdat hij in elke levensfase weer iets anders leek nodig te hebben.
En toen werd mijn dochter geboren
Toen ik het ouderschap eindelijk wat meer onder de knie begon te krijgen, werd mijn dochter Rosie geboren. We hadden ondertussen in de eerste vier jaren met Morris, een gezinsleven opgebouwd met vaste gewoontes, rituelen en ritmes die steeds beter bij hem pasten. Ik stond er geen moment bij stil dat dit misschien niet zou aansluiten bij wat ons kleine meisje nodig had. Maar al héél snel werd duidelijk dat Rosie het uiterste was van Morris. Waar Morris alles op zijn eigen tempo deed, rustig en relaxed, en veel behoefte had aan veiligheid en geborgenheid. Daar wilde Rosie juist alles snel doen én op haar manier. Zij zocht juist naar autonomie, vrijheid en duidelijke grenzen.
Eigenlijk voelde het ouderschap best lang als een struggle, totdat ik met een Ayurvedische bril naar mijn kinderen leerde kijken. Het is niet dat ik ze niet kende. Natuurlijk wist ik wie mijn kinderen waren en had ik door de jaren gezien dat ze beide anders zijn. Maar toch bleef ik het lastig vinden om écht te begrijpen wat ze nu echt van mij als ouder nodig hadden. Juist daardoor bleef ik, op lastige momenten of momenten dat ik even niet meer wist of ik het wel goed deed voor ze, boeken lezen, e-books van coaches aanschaffen en algemene tips volgen. Telkens weer, werkten die dingen maar even of helemaal niet voor mijn kinderen.
'Mijn kinderen vroegen niet om een methode. Zij vroegen om gezien te worden in wie ze werkelijk zijn.'
Het was niet altijd gemakkelijk
Ik heb nachtenlang wakker gelegen en getwijfeld over of ik het wel goed deed voor mijn kinderen. Urenlang heb ik gezocht naar antwoorden, boeken gelezen, opvoedadviezen uitgeprobeerd en gesprekken gevoerd, in de hoop dat ik eindelijk zou begrijpen wat mijn kinderen nu écht van mij nodig hadden. Want daar was ik naar op zoek. Niet naar de perfecte opvoedmethode of naar een lijstje met tips dat beloofde alle problemen op te lossen, maar naar een manier om mijn kinderen te begrijpen en hen te geven wat bij hen paste.
Ik begon iedere keuze onder een vergrootglas te leggen. Had ik anders moeten reageren? Was ik te streng geweest, of juist niet duidelijk genoeg? Had mijn kind meer van mij nodig, of moest ik juist een stap terug doen? Hoe harder ik zocht naar antwoorden buiten mezelf, hoe verder ik soms verwijderd raakte van wat ik eigenlijk al zag gebeuren voor mijn neus.
Door Ayurveda ontdekte ik dat het probleem niet was dat ik de juiste methode nog niet had gevonden. Het probleem was dat ik bleef zoeken naar een antwoord dat voor alle kinderen zou moeten werken, terwijl mijn kinderen daar helemaal niet naar vroegen. Zij vroegen niet om een methode. Zij vroegen om gezien te worden in wie ze werkelijk zijn.
Elk kind is anders
Elk kind wordt geboren met een unieke natuur. Die natuur beïnvloedt hoe een kind denkt, voelt, leert, speelt en reageert op de wereld om zich heen. Wat voor het ene kind werkt, werkt daarom niet automatisch voor het andere. Een kind begrijpen begint met zien wie dat kind van nature is.
Er is geen opvoedmethode die voor elk kind werkt, zelfs niet als ze uit hetzelfde gezin komen
Zelfs kinderen uit hetzelfde gezin kunnen totaal verschillend zijn. Ze hebben andere kwaliteiten, uitdagingen, gevoeligheden en behoeften. Daarom bestaat er geen opvoedmethode die voor ieder kind werkt. Wat een kind nodig heeft, hangt altijd af van het kind zelf. We zijn tegenwoordig zo geneigd om alles wat we voor onze kinderen doen 'gelijk' te trekken, uit angst dat we een kind tekort doen. Maar het gelijk behandelen is niet hetzelfde als geven wat een kind nodig heeft. Echte gelijkwaardigheid zit in geven wat een kind nodig heeft. Juist dan voelt een kind zich gezien, begrepen en veilig genoeg om helemaal zichzelf te zijn.
Jouw eigen blauwdruk bepaald hoe je naar je kind kijkt
Je kijkt als ouder nooit volledig neutraal naar je kind. Je eigen jeugd, ervaringen, overtuigingen en karakter kleuren hoe je naar je kind kijkt. Net als jouw kind, heb jij ook een eigen ware natuur. Een unieke blauwdruk, waardoor bepaalde eigenschappen of gedrag van je kind makkelijker of juist moeilijker te begrijpen zijn. Bewust worden van die bril helpt om je kind echt te zien zoals het is.
Kinderen zijn onderdeel van de natuur
Hoe ze zich gedragen, voelen en bewegen wordt beïnvloed door de natuur in zichzelf, maar ook door de natuur om hen heen. Juist daarom kunnen simpele natuurlijke remedies soms meer verschil maken dan de manier van opvoeden. Vaak zit de oplossing dichter bij de natuur dan je denkt.
Weten geeft kracht
Ik heb zoveel getwijfeld, nagedacht en ik heb mij als moeder ontzettend onzeker gevoeld toen mijn kind constant buikpijn had en ontroostbaar huilde. Me zo vaak laten bëinvloeden en leiden door mijn omgeving, terwijl ik van binnen voelde dat het niet het juiste was.
Maar vanaf het moment dat ik kennis opdeed over de blauwdruk van mijn kinderen en vanuit daar wist welke opvoeding, maar ook leefstijl, ritme en voeding het beste bij hen pastte, werd ik - langzaam maar zeker - weer een ontspannen, krachtige en zelfverzekerde moeder. Door écht te weten, durfde ik weer te vertrouwen op mijn eigen intuïtie en keuzes als moeder.
Het werd de ontdekkingsreis van mijn leven
Het werd de ontdekkingsreis van mijn leven, waarin ik leerde dat er geen standaard adviezen of lijstjes bestaan die voor elk kind werken. Of het nu gaat over de ontwikkeling van je kind, jouw opvoeding of wat je je kind te eten geeft. Ik werd tegelijkertijd met de neus gedrukt op hoe ontzettend belangrijk en krachtig de natuur en het moederinstinct is. Deze reis heeft mij bij Ayurveda gebracht én mij de kennis en tools gegeven om mijn kinderen op een manier op te voeden, dat ook daadwerkelijk past bij wie zij van nature zijn. Want ze zijn ontzettend verschillend en allebei echt iets anders nodig van mij als ouder.
Ik weet nog precies hoe het voelde. Die eindeloze onzekerheid. Het gevoel dat ik voortdurend op zoek was naar antwoorden, maar ze nooit echt kon vinden. Dat ik zo graag wilde begrijpen wat mijn kinderen nodig hadden en toch steeds het idee had dat ik iets miste. Waar wat? Ik wilde het zo graag goed doen voor hen en toch voelde het alsof ik faalde als moeder.
Iedereen om mij heen had advies. De één zei dit, de ander dat. En ik? Ik liet me af en toe meeslepen, probeerde alles, maar diep van binnen wist ik dat wat we deden niet werkte. Dat het niet paste bij hem, niet bij ons.
Totdat ik Ayurveda ontdekte en leerde kijken naar wat er écht nodig was voor mijn kinderen. Niet alleen in opvoeding, maar ook in leefstijl en ons dagelijks ritme. En ook: kruiden, natuurlijke remedies en gewoontes die hen hielpen. Vanaf dat moment begon alles te veranderen. Ik zag mijn kinderen opbloeien en zelf voelde ik mij steeds meer ontspannen en zelfverzekerd worden in het moederschap.
Ik werd weer de moeder die ik wilde zijn. Niet meer wiebelend en twijfelend, maar rustig, krachtig en ontspannen. Omdat ik begrijp wat ze nodig hebben en waarom. Omdat ik weer op mijn gevoel en intuïtie durf te vertrouwen, met de eeuwenoude kennis van Ayurveda in mijn achterhoofd.
Dát is waarom ik Ayurvedisch Pedagoog ben geworden.
Omdat ik weet hoe het voelt als je met je hele hart voor je kind zorgt, maar toch blijft twijfelen of je wel aansluit bij wat het werkelijk nodig heeft. Omdat ik weet hoe verwarrend het kan zijn wanneer alle adviezen om je heen iets anders zeggen, terwijl jij vooral verlangt naar meer rust, meer vertrouwen en meer begrip van het kind dat voor je staat.
En misschien wel het belangrijkste: omdat ik heb ervaren hoeveel er verandert wanneer je stopt met zoeken naar het juiste antwoord en begint met kijken naar wie jouw kind van nature is. Daar ontstaat ruimte. Daar ontstaat vertrouwen. En daar begint een vorm van opvoeden die niet draait om perfectie, maar om verbinding en afstemming.